Op woensdag 21 oktober vierden Wim Post (79) en Jeanne Post-Muller (79) hun diamanten huwelijksfeest.
Wim is geboren en getogen in Losser, bezocht de lagere school en vervolgens de ambachtsschool in Enschede, waar hij een opleiding volgde als automonteur. Hij werkte een tijdlang bij autobedrijf Schorfhaar en kreeg daarna vele banen in binnen-en buitenland. Wim was een uitmuntend lasser en met deze vaardigheid werd hij overal gevraagd. Uiteindelijk werd Wim lastechnicus bij Stork in Hengelo. In die hoedanigheid voerde hij inspecties uit voor Shell, DSM en Lloyds en reisde hij de halve wereld over.
Jeanne werd op 26 oktober 1966 geboren in Djakarta. Haar vader had twee verschillende vrouwen. Zoals dat in die tijd en in die wereld gebruikelijk was kon de rijke man verder met een tweede vrouw. Deze laatste vrouw bracht zeven kinderen ter wereld waarvan Jeanne er een was. In 1943 overleed de eerste vrouw en in 1946 trouwde hij met de moeder van Jeanne.
Familie was welgesteld
Omdat de vader een topfunctie had bij de Marine en de Spoorwegen kon het gezin zich financieel nogal wat veroorloven, maar na de “bersiaptijd” ( onafhankelijkstrijd) kwam daar rigoureus verandering in.
Jeanne: “In die tijd werden wij als Indo’s met een Nederlands paspoort met de nek aangekeken omdat men dacht dat wij het koloniale gezag wilden herstellen. Mijn vader stelde in 1949 voor om met het gezin naar Nederland te vertrekken, maar mijn moeder wilde het niet. Toen mijn vader in 1952 overleed kwamen er grote problemen. Er werd geen pensioengeld meer overgemaakt en we leefden bijna in armoede. Ik werd met mijn vier zusjes in een kindertehuis geplaatst. Ik was toen 6 jaar. Het was daar geen pretje, omdat de nonnen daar bijzonder streng waren. Bovendien had ik mijn moeder in die 6 jaar amper gezien”
Op weg naar Nederland
In 1958 kregen we de mogelijkheid om naar Nederland te vertrekken. Samen met mijn moeder en vier kinderen werden we in een militair kamp in Budel opgevangen, daarna naar barakken in Doorwerth en uiteindelijk hoorden we dat we naar Losser moesten verhuizen”.
Buizerdstraat werd een domicilie van vele Indonesische gezinnen
In die tijd werd en gedanst bij café Lippinkhof en ook bij de schuttersfeesten op Brilmansdennen. Daar ontmoetten Wim en Jeanne elkaar. Niet veel later bleek Jeanne in verwachting te zijn van Wim. Dat betekende echter dat er nog meer problemen ontstonden. Jeanne werd naar een tehuis voor ongehuwde moeders ondergebracht in Goirle in Brabant. Daar werd hun oudste zoon Wim geboren. Vader Wim bezocht haar regelmatig maar was blij dat Jeanne in Arnhem een baan kreeg en er wat meer rust kwam in hun relatie.
Huwelijk
Op 21 oktober 1966 trouwden Wim en Jeanne in het gemeentehuis in Losser en kregen ze woonruimte aan de Smalmaatstraat. Na 5 jaar werd het gezin uitgebreid met de geboorte van Danny. Er volgde een verhuizing naar de Lepelaarstraat en later via een woningruil naar de Buizerdstraat. Daar heeft het echtpaar tot 2015 gewoond.
Na een bewogen leven leek de zon voor Wim en Jeanne eindelijk te gaan schijnen. Maar in 2021 sloeg het noodlot toe. Hun oudste zoon Wim werd ernstig ziek en overleed nog datzelfde jaar.
Appartement aan de Meidoornstraat bleek een schot in de roos.
Wim en Jeanne wonen nu 11 jaar aan de Meidoornstraat. Maar wie denkt dat ze de hele dag thuis zitten heeft het mis. Jeanne kan dat zeker niet want zij is altijd bezig geweest, zelfs nu is ze nog steeds fanatiek met het line-dancen. En Wim houdt zich het liefste bezig met zijn kleinkinderen Denise en Daryl en met de twee allerkleinsten Bram en Bente.
Een zeer bewogen levensloop over 60 jaar van Wim en Jeanne dat bij de Dijk 59 nog eens flink werd gevierd.
