Soms weet je het gewoon. Niet ineens, niet impulsief maar als een droom die langzaam groeit. Voor de Kuipertjes uit Losser is dat moment nu gekomen. Samen met hun tienjarige dochter vertrekken zij naar Denemarken.
“Het is al een droom sinds wij samen zijn,” vertellen ze. “Ik ga al zes, zeven jaar naar Denemarken op vakantie. Elke keer zeiden we: zou dit niet een optie zijn?”
Nu hun dochter tien is, voelt het als hét juiste moment. “Ze kan daar nog zes jaar naar dezelfde school voordat ze naar het middelbaar onderwijs gaat. Dit is het moment.”
Waarom Denemarken?
Wat hen zo aantrekt? De rust. De natuur. De ruimte. “Je zit daar 25 minuten van de zee. Twintig minuten van een grotere stad. En toch woon je in een dorp met maar 300 inwoners waar alles is: van politie tot tandarts.”
Denemarken is groter dan Nederland, maar heeft minder inwoners. “Iedereen heeft meer ruimte. Dat voel je aan alles.”
Ook het klimaat speelde mee. “We wilden niet naar Spanje of Italië. Niet te warm, voor ons niet en ook niet voor onze honden.”
Want die spelen een grote rol in hun toekomstbeeld. Ze hebben hazewindhonden en whippets, waarvan er één zelfs tweede van de wereld is geweest in snelheid. “Straks hebben ze alle ruimte. Dat ik ’s morgens met een kop koffie naar buiten kijk en ze zie rennen in de tuin… dát is geluk.”
Niet alles is makkelijk
Toch komt er veel kijken bij emigreren. “Meer dan je denkt. Je wilt niets vergeten te regelen. Verzekeringen, school, pensioen, abonnementen, taal… Je moet echt een goede aankoopmakelaar hebben, want je spreekt de taal nog niet goed genoeg.”
Ze hebben inmiddels een prachtige villa-boerderij gekocht met ruim 2000 m² grond. Eerst wordt het huis wat aangepast. “Mijn man heeft een schildersbedrijf, dus het schilderwerk komt wel goed,” lachen ze. Later wil hij zijn bedrijf in Denemarken voortzetten.
Wat laten ze achter?
Loslaten is niet moeilijk, zeggen ze. “Wij zijn er al zo lang mee bezig. Wij zijn alleen maar blij.” Toch zijn er dingen die ze gaan missen. “Bepaalde winkeliers in Losser. Even een praatje maken. Dat dorpse.”
Het moeilijkst is het voor hun dochter. Zij zat in de A-selectie hockey bij Bully in Oldenzaal. In Denemarken is geen hockeyclub in de buurt. “Dat is een keuze die wij maken, niet zij. Dat moeten wij goed begeleiden.” “We leven nú”
Hun besluit komt niet zomaar. De afgelopen jaren zijn ze beiden ernstig ziek geweest. “We zijn echt voor de dood weggehaald. Dan ga je anders kijken.” Ze zien om zich heen mensen van dezelfde leeftijd die plotseling overlijden of ernstig ziek worden. “Iedereen zegt: later, als we met pensioen zijn… Maar later is niet vanzelfsprekend.”
De tekst op de verhuiswagen “We move your world” voelt symbolisch
“Je moet vandaag leven. Gezondheid kun je niet kopen. Wij willen niet wachten tot later. Wij willen nu leven.” Ze weten dat het eerste jaar wennen wordt. “Misschien is 80 procent niet leuk. Het tweede jaar 60 procent. Maar wij komen er wel.”
En hun droom?
“Dat we elke dag wakker worden en zeggen: we zijn op vakantie. In ons eigen huis.”
De Kuipertjes zijn er klaar voor.
“Het zit erop. Goed gehad. Mooi.”
