Even terug naar een tijd zonder wifi, smartphones en sociale media. Dat is precies wat het nieuwe Bruegheldorp tijdens het Bruegheliaans Festijn wil laten beleven. Maar het gaat de organisatie om meer dan alleen een historisch decor. Het draait vooral om samen zijn, beleven en elkaar ontmoeten.
Het Bruegheliaans Festijn bestaat inmiddels ruim veertig jaar. Dit jaar keek de organisatie bewust terug naar de oorsprong: het gewone dorpsleven dat zo herkenbaar is op de schilderijen van Pieter Brueghel de Oude. Mensen die samen werken, eten, spelen en feestvieren.
In het nieuwe Bruegheldorp komen die elementen terug. Bezoekers kunnen onder meer oude volksspelen doen, luisteren naar verhalenvertellers en kijken naar ambachtslieden zoals een mandenmaker. „Het hoeft geen museum te zijn; het moet vooral een plek zijn waar je de sfeer kunt beleven”, vertelt de organisatie.
Van toen naar nu
Hoewel het dagelijks leven totaal veranderd is, ziet de organisatie een belangrijke overeenkomst met het Losser van vandaag: noaberschap.
„In de tijd van Brueghel waren mensen veel meer op elkaar aangewezen. Samen werken, samen delen en naar elkaar omkijken was noodzakelijk. Tegenwoordig noemen we dat hier gewoon noaberschap.”
Volgens de organisatie is dat nog steeds goed zichtbaar. Verenigingen, vrijwilligers, ondernemers en inwoners zetten samen de schouders onder activiteiten in het dorp.
Ook de samenwerking met De Noaber uit Lonneker past daarbij. Jongeren en jongvolwassenen maakten in hun houtwerkplaats onderdelen voor de aankleding van het Bruegheldorp. „Hun beperking staat daar niet centraal; wat zij kunnen en maken staat centraal.”
Even geen wifi
Het Bruegheldorp is daarmee misschien ook een kleine tegenhanger van onze digitale wereld. Niet om telefoons of sociale media af te wijzen, maar om bezoekers even iets anders te laten ervaren.
Een oud spel spelen, naar een verhaal luisteren, een ambachtsman aan het werk zien of gewoon met elkaar praten.
„Even geen wifi nodig hebben om verbinding te maken.”
En wat zou Pieter Brueghel zelf vinden als hij vandaag door het dorp zou lopen? Waarschijnlijk zou hij veel herkennen: spelende kinderen, ambachtslieden, eten en mensen die samenkomen.
Maar al die mensen met een telefoon in hun hand zouden hem waarschijnlijk behoorlijk verbazen.
Misschien zou hij uiteindelijk glimlachen en denken: ruim vier eeuwen later hebben ze nog steeds begrepen waar het om draait: mensen bij elkaar brengen.
